Endüstriyel tasarımda, özellikle otomotiv ve plastik parça dünyasında sürekli duyduğumuz birkaç temel kavram var: A yüzey, B yüzey, C yüzey ve A+ yüzey. Kısaca toparlayalım: A yüzey, kullanıcının gördüğü ve dokunduğu, tamamen estetik amaçlı yüzeydir; otobüs koltuğunun dış kabuğu, tamponun dış formu, torpidonun üstü gibi alanlar hep A yüzeydir. Burada ışık yansıması, gölge, çizgilerin akışı, yani ürünün “ilk bakışta bıraktığı etki” önemlidir.

B yüzey, A yüzeyin arkasında kalan teknik kısımdır; et kalınlığı, ribler, vidalama boss’ları, klipsler, montaj noktaları bu yüzeye bağlıdır. Yani A yüzey vitrinde gördüğümüz tarafsa, B yüzey de işin mühendislik ve bağlantı tarafıdır. C yüzey ise A ile B’yi birbirine bağlayan yan duvarlar, yani kenarlardaki geçiş bölgesidir; kalıplanabilirlik, draft açıları çoğunlukla burada çözülür.

Gelelim A+ yüzeye: Bu, resmi bir standarttan çok, firmaların kendi jargonunda kullandığı bir ifadedir. Genelde “normal A yüzeyden bile daha yüksek kalite beklentisi olan bölgeler” için söylenir. Göz hizasındaki parlak parçalar, VIP koltuk kaplamaları, gösterişli iç trim parçaları gibi alanlarda çok daha sıkı yüzey sürekliliği, zebra analizi ve estetik kontrol istenir. Özetle: A = görünen stil yüzeyi, B = iç teknik yüzey, C = geçiş yüzeyi, A+ = premium kalite A yüzeyi. Bu kavramları netleştirmek, hem endüstriyel tasarım hem de 3D yüzey modelleme tarafında iletişimi çok rahatlatır.